Kees Captein, voorzitter van LTO Noord Het Groene Hart, heeft de rekensom al gemaakt. Veertigduizend euro om zijn eigen mest kwijt te raken. Afgevoerd met dieselvrachtwagens. En daarna kunstmest terugkopen, gemaakt met veel gas.
Goed voor het klimaat is het niet. Goed voor zijn bedrijf ook niet. In de serie Rethink van de Financial Times zeggen Captein en Bart Millenaar hardop wat op het erf allang bekend is: dit is geen vergroening. Dit is een dure omweg met een moreel etiket.
De kringloop die de politiek kapot rekent
Mest is geen afval. Mest is voeding voor de grond. Tot de staat hem tot probleem verklaarde, hem liet afvoeren en de boer dwong om dezelfde voedingsstoffen weer in te kopen. Eerst betalen om het van je land te krijgen. Dan betalen om het in een fabriek terug te halen. Diesel heen. Gas terug. Formulieren ertussen.
Dat is de stikstofkerk in één bonnetje. Niet minder uitstoot. Meer transport. Meer industrie. Meer afhankelijkheid. Minder boerenverstand. En een ministerie dat dit verkoopt als noodzakelijk offer voor natuur en klimaat, terwijl de vrachtwagen al rijdt en de kunstmestfabriek al brandt.
Captein zit er middenin. Niet als columnist. Voor een ondernemer is veertigduizend euro geen getal in een beleidsstuk. Het is een extra werknemer, een broodnodige investering of ruimte om te groeien. Geld waarmee je een bedrijf sterker maakt, maar dat nu verdwijnt in beleid waarvan de rekening wél bij de ondernemer belandt en het rendement allerminst vaststaat.
Feiten raken deze kliek niet
Je kunt deze rekensom op het bureau van het kabinet én van Pro leggen. Je kunt de liters diesel erbij zetten. De kuubs gas. De kilometers. De kosten per hectare. Het maakt niet uit.
Deze politieke kliek heeft er lak aan. Niet omdat ze de som niet begrijpen. Omdat de som hun verhaal bedreigt. Het verhaal is: de boer is het probleem, de regel is de oplossing, Brussel is de horizon. Als mestafvoer plus kunstmestinkoop aantoonbaar slimmer noch groener is, blijft alleen macht over. En macht heeft communicatiejongens. Acteerwerk. Bevriend persgemompel over „transitie”, „opgave” en „toekomstbestendig”.
Daarna verdwijnt de boer weer uit beeld. De rekening niet.
Dit is geen stommiteit. Dit is het model
Wie dit een uitvoeringsfout noemt, heeft er niks van begrepen. De omweg is geen fout in het systeem, maar het systeem zelf. Wat lokaal functioneert, wordt eerst onmogelijk gemaakt. Vervolgens wordt een centraal alternatief opgelegd. En wie daarna met de rekening blijft zitten, krijgt te horen dat dit nu eenmaal de prijs van vooruitgang is.
Captein en Millenaar mogen het in de Financial Times uitleggen. Mooi voor de serie. In Den Haag verandert er niks, want de kliek regeert niet op rekenwerk van Het Groene Hart. Zij regeert op het gevoel dat boerderijen mogen blijven bestaan als decor, niet als bedrijf.
Een land dat 40.000 euro laat betalen om eigen mest weg te rijden en daarna op gasgestookte kunstmest terug verkoopt, voert geen klimaatbeleid. Het voert een oorlog tegen gezond verstand. En het wint die oorlog zolang feiten minder wegen dan de babbel.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.