Angela Merkel heeft Duitsland en Europa de Wir schaffen das-nacht in gestuurd. Zij heeft de Energiewende tot geloof verheven en de industrie laten betalen voor het preekgestoelte. Klimaat is bij haar een „overlevingskwestie voor de mensheid”. En dan stapt zij 800 meter verderop in twee gepantserde Audi A8’s. Beveiliging. Twee chauffeurs. Een lijfwacht. Voor broodjes.
Zonnekoning-gedrag. Niet omdat een oud-kanselier beveiligd mag worden. Omdat de afstand tot het volk in één boodschappenrit zichtbaar wordt. Versailles op vier wielen.
„Als ze geen brood hebben, laat ze dan cake eten”
Het oude verwijt aan Marie Antoinette past hier beter dan elke klimaatslide. Niet letterlijk. Wel als houding. Het volk mag douchen onder de timer, de thermostaat lager, de diesel mijden, de boer slachten, de fabriek sluiten. De vrouw die dat predikte, laat een colonne rijden voor wat een mens op sloffen haalt.
Twee A8’s voor 800 meter. Diesel, staal, protocol. De overlevingskwestie van de mensheid stopt bij de bakker om de hoek. Dat is geen beveiligingsvraag. Dat is minachting met chauffeur. Minachting van bovenaf. Regels zijn voor het volk, uitzonderingen voor de kaste. De burger moet het verhaal geloven, terwijl de bovenlaag zichzelf probleemloos buiten dat verhaal plaatst.
Wir schaffen das. Behalve lopen
Wir schaffen das was nooit een plan. Het was een zin die een continent op zijn kop zette en de rekening doorschoof naar wijken, scholen en begrotingen. De Energiewende ging nooit uitsluitend over energie en techniek. Er zat een morele boodschap onder: u draagt de lasten, wij bepalen wat noodzakelijk is.
Zelfde vrouw. Zelfde afstand. Op het podium de planeet. Op straat de colonne. Wie dat „nodige beveiliging” noemt en verder zwijgt, heeft de boodschap niet begrepen. Beveiliging verklaart een auto. Niet twee vestingen voor een afstand die een scholier in vijf minuten fietst.
Elitarisme herken je niet aan de speech. Je herkent het aan de rit die niemand anders zich permitteert terwijl hij anderen de maat neemt.
De kaste eet cake. U krijgt de les
Duitsland stemt de CDU onder de kiesdrempel. Berlijn kleurt extreemlinks rood. De Energiewende knarst. Migratie is geen abstractum meer. En Merkel blijft het monument van een elite die nooit in de rij stond.
Achthonderd meter naar de bakker. Twee gepantserde wagens. Meer is eigenlijk niet nodig om de tegenstelling zichtbaar te maken. Wie anderen soberheid predikt maar zelf voor een broodje in een A8 stapt, maakt van klimaatmoraal een privilege. De bovenlaag krijgt comfort, de rest krijgt de preek.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.




