Related Posts
De kersverse coalitie van Leefbaar Maessluys en de VVD had een duidelijke boodschap afgegeven in hun akkoord De bakens verzetten: nul asielopvangplekken meer in de stad. Eindelijk een lokaal bestuur dat luistert naar de inwoners en zegt: genoeg is genoeg. Maar burgemeester Jack de Vries, het CDA-lid met een verleden als spindoctor, denkt daar anders over. Hij weigert mee te gaan in die koers en kiest openlijk voor ‘solidariteit’ met het Rijk. De eerste scheur in het college is al zichtbaar voordat het stof is neergedaald.
In een publieke reflectie op de gemeentelijke website distantieert De Vries zich expliciet van het asielbeleid in het coalitieakkoord. “Waar ik de woorden van het coalitieakkoord niet steun, is ten aanzien van het asielbeleid,” schrijft hij. Volgens hem moet Maassluis blijven meewerken aan de opvang zolang het Rijk daarom vraagt. Hij pleit voor vasthouden aan de spreidingswet die beruchte wet die asielzoekers als pakketjes over gemeenten verdeelt op basis van inwoneraantal. De opvang zou nu zonder overlast verlopen, zegt hij. Alsof overlast het enige criterium is.
Solidariteit voor anderen, lasten voor ons
De Vries erkent dat de instroom landelijk beperkt moet worden en dat Europa één lijn moet trekken. Maar tot die tijd? Dan moeten gemeenten “onderling solidair” zijn. Met andere woorden: Maassluis moet braaf zijn deel blijven doen, terwijl andere gemeenten misschien al lang de poorten sluiten. Typisch CDA-denken: altijd maar meebuigen met Den Haag, altijd maar de brave Hendrik uithangen, terwijl de eigen inwoners de druk op woningmarkt, scholen, zorg en veiligheid voelen. De coalitie van Leefbaar Maessluys en VVD koos juist voor een realistische koers. Geen nieuwe opvang meer. Geen schepen vol asielzoekers in de haven. Geen experimenten die elders al tot problemen hebben geleid. Inwoners hebben daar bij de verkiezingen duidelijk voor gestemd: een ander beleid, minder illusies over onbeperkte opvang. En dan komt de burgemeester, die nota bene voorzitter van de raad is, publiekelijk dwarsliggen. Eerste dwarsligger van de nieuwe periode, nog voordat het college echt draait.
Realiteit versus mooie woorden
De Vries hamert op de spreidingswet en op “goed ingebed aandeel” van Maassluis. Maar die wet is geen natuurwet. Het is een politieke keuze van een kabinet dat de grenzen niet serieus bewaakt. Terwijl het Rijk faalt in terugkeerbeleid, in het beperken van instroom en in het aanpakken van veiligheidsrisico’s, mogen lokale bestuurders de rotzooi opvangen. En De Vries, met zijn CDA-achtergrond, kiest voor die Haagse lijn in plaats van voor Maassluis.
Solidariteit is mooi als het wederzijds is. Maar in de praktijk betekent het vaak: solidariteit van de gewone burger met een asielindustrie die geen grenzen kent. Terwijl de wachtlijsten voor woningen en zorg oplopen, de criminaliteitscijfers in sommige segmenten zorgwekkend zijn en de cohesie onder druk staat. Zonder overlast nu, zegt De Vries. Prima. Maar wat gebeurt er bij uitbreiding? Bij gezinshereniging? Bij de volgende instroomgolf?
Leefbaar Maessluys en VVD hebben de bakens willen verzetten. De burgemeester zet ze meteen terug op de oude plek. Dit belooft een interessante collegeperiode te worden. Want lokale democratie betekent ook dat de gekozen coalitie mag bepalen welke richting de gemeente opgaat niet de burgemeester die toevallig uit een ander vaatje tapt.
Maassluis verdient een bestuur dat prioriteit geeft aan de eigen inwoners. Niet aan virtuele solidariteit met een falend landelijk beleid. De coalitie heeft de toon gezet. Nu is het aan hen om die vast te houden. En aan De Vries om te laten zien of hij boven de partijen staat, of toch vooral boven de wil van de kiezer.