Related Posts
De Verenigde Staten en de Sovjets cruciaal voor de revolutie
Westerse landen hebben uit eigenbelang het optreden van China lang genegeerd. Decennia van moedwillig verkeerde interpretaties zijn in de loop van de tijd uitgegroeid tot medeplichtigheid aan toxische diplomatie, mensenrechtenschendingen en buitenlandse inmenging waar China zich schuldig aan maakt. Laten we een duik nemen in een vergeten historie.
In discussies over de Iran oorlog komt niet naar voren dat het voor China een flinke streep door de rekening is. Teheran geldt als een centrale hub in de Nieuwe Zijde Route gaande van Peking naar Rotterdam. Daar zit nu een flinke kink in de kabel. De Nieuwe Zijden Route is een verkapt excuus voor imperialistisch China. China heeft niets op met mensenrechten en kent slechts één belang, het eigenbelang. China wil de wereldorde veranderen en ten slotte deze orde naar zich toe wil trekken. Chinezen hebben het spel Go 2000 jaar voor Christus bedacht. Miljoenen Chinezen spelen dit spel. Het is een spel van tactiek en strategie voor het omsingelen en klemzetten van je tegenspeler met witte en zwarte ronde steentjes. Xi Jinping speelt dit spel in het echt, mondiaal. Hij doet dat op twee manieren: 1. Zoek zwakke leiders die op het randje van politiek omvallen staan en ga ze steunen met geld en wapens, maar ‘voor wat hoort wat’, Chinese invloed politiek en economisch 2. Verstrek aan zwakke landen risicovolle leningen waarvan je kunt vermoeden dat ze die moeilijk of niet terug kunnen betalen. Als dat laatste het geval is neem je bezit van het onderpand, de infrastructuur zoals havens. Verschaf jezelf economische en politieke macht, eventueel door omkoping, zie Australië. Dit beleid gaat gepaard met het in diskrediet brengen van westerse partijen. Westerse partijen die zich negatief uitlaten over Chinees beleid worden via de Chinese ambassadeurs van heftige repliek gediend. Probeer dus niets over Taiwan contra China te zeggen, want dan krijg je meteen de ambassadeur over je heen. Zo zet China mondiaal haar Go steentjes ter omsingeling in alle werelddelen, inclusief de VS vooral via de infrastructuur van het land. Hoe wil China nog meer de wereldorde veranderen? Wel, China meent dat internationale verdragen westerse brouwsels zijn, inclusief de VN verdragen. China gaat voor hele nieuwe verdragen waarbij mensenrechten niet bovenaan staan. China wenst verdragen die ieders systeem respecteren. Dat betekent de facto ‘mind your own business’ en laat ons Oeigoeren onderdrukken. Met andere woorden: landen met een dictator en schending van mensenrechten, “daar willen we niets over horen, dat moet ieder land zelf weten.” Dit geeft China speelruimte om te wroeten en politieke vooruitgang te boeken. China kent slechts één adagium “China first!” Xi Jinping haat ons vanwege vroegere vernederingen, waaronder de opium oorlogen.
“Communisme was nooit populair in China”
De Nederlander Frank Dikötter, historicus en hoogleraar aan de Stanford University: “Communisme was nooit populair in China. Het werd naar de bevolking gebracht vanuit de loop van een geweer”. Dikötter beschrijft in zijn boek “Red dawn over China”, hoe de Chinese revolutie van Mao Tsetung in het begin en midden van de vorige eeuw heeft plaatsgevonden. Minder bekend is dat de Sovjets en de VS van groot belang waren voor het succes van de revolutie. Het was een zeer moorddadige periode. Laten we eens zien hoe de Chinese Revolutie zich voltrok.
Na de Tweede Wereldoorlog transformeerde de Sovjetinterventie de Chinese Communistische Partij van een gehavende, gemarginaliseerde guerrillastrijdmacht in een zwaar bewapende militaire machine. Lees de geschiedbeschrijvingen die door de partij zijn goedgekeurd en er ontstaat onvermijdelijk een ander beeld. In die verhalen, toen de partij in 1921 werd opgericht, maakte de partij handig gebruik van de wijdverspreide onvrede onder de bevolking over de chaotische heerschappij van rivaliserende krijgsheren en de bezetting van het grondgebied door buitenlandse mogendheden. Ze overleefde het maar werd uiteindelijk verpletterd door de nationalisten, die eind jaren twintig de nominale macht overnamen en midden jaren dertig een heroïsche “Lange Mars” organiseerden om een basis in Yan’an te vestigen. De Communistische partij speelde een cruciale rol in de nederlaag van de Japanners in 1945 en wierp de corrupte en brute Nationalisten vier jaar later omver aan het einde van een burgeroorlog. Dikötter betreurt het dat de versie van de partij over de gebeurtenissen maar al te vaak wordt overgenomen. Hij overdrijft wellicht de mate waarin deze beschrijvingen van de opkomst van de Communistische partij een sprookjesachtig beeld schetsen. Maar Dikötters beschrijving is een systematische analyse van de partij in haar vormingsjaren.
Macht en amorele toepassing van militaire strategie
Hij betoogt dat de overwinning van de partij in 1949, verre van een triomf van grote maatschappelijke krachten was die door de communisten werden ontketend en benut. Het was het resultaat van een zeer traditioneel streven naar macht en de amorele toepassing van militaire strategie. Communistische strijdkrachten overleefden op plundering en losgeld, rekruteerden bandieten, handelden in opium en gebruikten tijdens de burgeroorlog veel ongewapende burgers als menselijk schild. Dikötter stelt dat historici slechts sporadisch gebruik hebben gemaakt van documenten van partijarchivarissen. Deze documenten tonen aan hoe marginaal de partijversie van de Chinese geschiedenis was tot het einde van de Tweede Wereldoorlog, toen de Sovjets de balans begonnen te doen doorslaan. Vóór 1940 was het percentage partijleden onder de Chinese bevolking vergelijkbaar met het percentage communistische leden in Amerika, en mogelijk zelfs overdreven.
Stalin’s ingreep verzette de bakens
Toen de Japanse bezetting van Mantsjoerije in het noordoosten van China afbrokkelde, stuurde Stalin bijna een miljoen troepen naar de industriële regio. Ze namen de controle over belangrijke steden en havens en begonnen de regio te plunderen van waardevolle industriële bezittingen. Sovjettroepen beletten de Kuomintang (KMT) de toegang tot Mantsjoerije en de Chinese leider Chiang Kai-shek was niet in de positie om ruzie te maken met Stalin. Toen de Sovjets zich in 1946 terugtrokken, lieten ze Mao’s guerrillastrijders, die Mantsjoerije waren binnengedrongen, het ontstane vacuüm opvullen en de controle overnemen van grote hoeveelheden achtergelaten Japanse wapens. Zelfs op dit punt was de nederlaag van de KMT door de partij nog lang niet zeker, aldus Dikötter.
De Amerikanen gaven de communisten echter een extra duwtje in de rug. Generaal George Marshall, door president Harry Truman gestuurd om te bemiddelen in het conflict met China, geloofde dat de communisten slechts plattelandshervormers waren die konden bijdragen aan de vorming van een democratisch China. Marshall drong er bij Chiang Kai-shek op aan zijn leger achter te houden en een wapenstilstand te regelen. Het daaropvolgende staakt-het-vuren van vier maanden gaf de communisten cruciale tijd om met Sovjetsteun hun leger op te bouwen. Het militaire evenwicht veranderde volledig. Na de Tweede Chinees-Japanse oorlog (1937-1945) laaide de strijd tussen de communisten en nationalisten weer op. Mao Tse Tung won de strijd en riep op 1 oktober 1949 de Volksrepubliek China uit. Chiang Kai-shek vluchtte naar Taiwan. Mao leidde sociale campagnes waaronder De Groter Sprong Voorwaarts. De partijarchieven erkennen dat de ondervragingen van vermeende tegenstanders van Mao volledig op marteling waren gebaseerd. Maar dergelijke fragmenten geven geen volledig beeld en het was in die chaotische en gevaarlijke tijden moeilijk voor buitenlandse journalisten om onderzoek te doen.
De Verenigde Staten en de Sovjets cruciaal voor de revolutie
Iedere revolutie heeft een eigen karakter, maar de Chinese revolutie laat zien dat er een leider is die de kar trekt en de strategische beslissingen neemt. In dit geval was dat Mao Tsetung. De Communistische Partij wil liever niet weten dat zowel de Sovjets als de VS van belang waren. Maar het boek van Dikötter toont dat ze een cruciale inbreng hebben gehad in de Chinese revolutie. We kunnen niet uitsluiten dat Vladimir Putin op bezoek bij Xi Jinping, laatstgenoemde daar nog eens aan heeft herinnerd. Evenzo kan president Donald Trump Xi Jinping eraan herinneren dat ook de VS een belangrijke bijdrage aan het welslagen van de revolutie heeft geleverd.
