Het blijft nuttig om af en toe in te zoomen op wie wij in Oekraïne eigenlijk steunen. Niet het abstracte “heldhaftige volk”. Niet het logo op een wapendoos. De mensen die het woord voeren, de eenheden die het prestige krijgen, en de boodschap die zij het Westen toeslingeren.
Vandaag maken we kennis met brigadegeneraal Denys “Redis” Prokopenko, commandant van Oekraïnes 1e Korps Azov. Deze week nam hij ook het bevel op zich over de nieuwe legergroepering Azov in de Donetsk-regio. Van voetbalultra tot generaal. Van vrijwilligersbataljon tot korpscommandant. Dat is geen sprookje over democratie. Dat is een carrière in de oorlog.
Op het YES-forum in Kiev zei hij het zo: “Iedereen hier moet heel duidelijk begrijpen dat Oekraïne Europa, de V.S. en de gehele beschaafde wereld de kans biedt om het meest waardevolle middel vóór een grootschalige oorlog te behouden en te winnen: tijd. Door u tijd te geven, geven we u een kans om die tijd te behouden en te gebruiken om uw legers en technologieën te ontwikkelen, zoals de Oekraïense strijdkrachten doen, en om ze nu in actieve militaire dienst te stellen. Want het nalaten daarvan kan in de toekomst een enorme hoeveelheid bloed en zweet kosten voor elke individuele soldaat en commandant. God verhoede dat deze oorlog ooit de grenzen van andere staten bereikt. Rusland vecht niet alleen tegen Oekraïne. Het vecht tegen de gehele beschaafde wereld. Dit is een grote uitdaging voor alle beschaafde westerse staten. Dit is geen oorlog tussen twee legers. Het is ook een oorlog tegen en een terreurcampagne gericht op burgers. Het is de dagelijkse vernietiging en verwoesting van onze cruciale infrastructuur. Het is de foltering en het doden van onze krijgsgevangenen. Het is de gedwongen mobilisatie van de Oekraïense bevolking in tijdelijk bezette gebieden. En, helaas, dit alles wacht de Europese landen als Oekraïne ophoudt met verzetten.” Lees dat nog eens. Niet als morele preek. Als politieke boodschap.
Eerst de tijd kopen. Daarna uw zonen
De kern is simpel. Oekraïne vecht, dus Europa krijgt “tijd”. Die tijd moet u gebruiken om te mobiliseren, te bewapenen en technologie in stelling te brengen. Doet u dat niet, dan komt de oorlog vanzelf bij u. Stopt Oekraïne, dan wacht Europese landen hetzelfde lot: terreur tegen burgers, kapotte infrastructuur, foltering, gedwongen mobilisatie.
Dat is geen militaire briefing. Dat is chantage in generaalsuniform. Wie niet blijft betalen, trainen en leveren, is moreel medeplichtig aan de volgende slachting. Wie wél blijft betalen, erkent daarmee dat de oorlog geen einde kent totdat het Westen zelf een oorlogseconomie is.
En wie zegt dat? Niet een anonieme stafchef achter een bureau. De commandant van Azov.
Van de tribune naar het korps
In 2014 sloot Prokopenko zich aan bij Azov. Zijn achtergrond lag bij de harde supporterskern van Dynamo Kiev, in de rauwe wereld van de ultra’s. Azov begon als vrijwilligersformatie met een onmiskenbaar radicaal-rechtse oorsprong. Later werd de eenheid in de Nationale Garde geschoven, opgeschaald, geprofessionaliseerd en van een smetje voorzien tot “elite”. In 2017 was hij al de jongste regimentscommandant van de Garde. Mariupol maakte hem tot icoon. Gevangenschap volgde. Ruil. Terug naar het commando. In 2025 korpscommandant. In 2026 brigadegeneraal. Deze maand opnieuw een grotere operationele pet.
Dat traject zegt iets. In een land in totale oorlog is het slagveld een sociale lift. Wie durft, wie hard is, wie de juiste mythe bedient, stijgt sneller dan in elk vredig beroep ooit mogelijk was. Voor mannen die gevormd zijn in de harde wereld van straat en tribune, kan oorlog iets anders betekenen dan een tragedie waaraan zo snel mogelijk een einde moet komen. Oorlog is status, budget, relevatie en macht.
Daarom klinkt “God verhoede dat de oorlog de grenzen van andere staten bereikt” zo hol uit deze mond. De politieke logica van Azov wijst de andere kant op. Hoe groter het conflict wordt voorgesteld, niet twee legers, maar de hele beschaafde wereld tegen Rusland, hoe onmisbaarder de eenheid, hoe langer de geldstroom, hoe steviger de positie van de commandanten.
Onvermijdelijk is het niet. Wel lucratief
Een grootschalige oorlog in Europa staat bovenaan het verhaal dat Azov het Westen verkoopt. Niet omdat die oorlog morgen onvermijdelijk is. Niet omdat elke analist dat als uiterst waarschijnlijk ziet. Maar omdat dat verhaal Europa gevangenhoudt in een morele fuik: blijven leveren, of later zelf bloeden.
Voor skinheads en ultra’s die zich tot krijgsheren ontpopten, is oorlog een ladder én een verdienmodel waarvan ze in 2013 niet hadden durven dromen. Ze zullen alles doen om die oorlog te rekken en ideologisch op te rekken tot “uw oorlog”. Eerst tijd. Dan tanks. Dan dienstplicht. Dan de suggestie dat wie nog over onderhandelen durft te praten, de beschaving verraadt.
Wie bondgenoten kiest, moet hun belangen kennen. Prokopenko vraagt Europa niet om een einde. Hij vraagt Europa om zich klaar te maken. In één opzicht is hij tenminste duidelijk: hij zegt onomwonden wat in Brussel en Den Haag al langer tussen de regels door klinkt. Aan ‘tijd kopen’ hangt een prijskaartje, en die rekening blijft niet beperkt tot Kyiv. Uiteindelijk belandt een deel ervan ook bij ons.
Wie deze oorlog uitsluitend beschrijft als een strijd van de vrije wereld tegen haar vijanden, laat een ongemakkelijke kant buiten beeld. Rond iedere langdurige oorlog ontstaat een economie van geld, macht en invloed, waarin sommige commandanten aan gewicht winnen zolang het front blijft bestaan.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.