Door: Arash Mashadi, ondernemer
GroenLinks en PvdA gaan verder als Progressief Nederland. Roepnaam: Pro. Je zou bijna denken dat ze die naam bewust hebben gekozen, alsof ze Nederland uitnodigen om er zelf het ontbrekende deel achter te plakken: probleem. Maar dan wordt de vraag natuurlijk: is dat slechts een flauwe woordgrap? Of zit er, zoals zo vaak bij slechte grappen, een ongemakkelijke kern van waarheid in?
GroenLinks was nooit zomaar een normale bestuurspartij. De partij kwam voort uit CPN, PSP, PPR en EVP. Communisten, pacifistisch socialisten, radicalen en andere politieke hobbychirurgen die dachten dat je de samenleving beter kon maken door eerst de ruggengraat eruit te zagen.
Want het probleem van GroenLinks is nooit geweest dat ze armoede willen bestrijden. Of dat ze meer gelijkheid willen. Het probleem is dat bij GroenLinks het morele einddoel vaak belangrijker is dan de middelen en dan wordt het gevaarlijk.
Bij GroenLinks lijkt eigendom al snel verdacht, alsof bezit op zichzelf een moreel gebrek is. Ondernemers worden niet gezien als mensen die risico nemen, maar als mensen die kennelijk ergens te veel aan verdienen. Verhuurders zijn bij voorbaat schuldig, tot het tegendeel politiek onhandig wordt. En marktwerking wordt behandeld als de duivel zelf.
Kraken (inbraak/diefstal)
Waar normale mensen zeggen: “blijf met je handen van andermans bezit af”, zag GroenLinks jarenlang vooral een charmant maatschappelijk experiment. Een soort Airbnb voor mensen die vergeten waren toestemming te vragen of geen zin hadden om te betalen.
Een GroenLinks Kamerlid dat betrokken was bij een inbraak in het ministerie van Economische Zaken? Kan gewoon! Niet een kwajongensstreek met stoepkrijt, maar een politieke actie waarbij staatsstukken werden gestolen. Later moest hij vertrekken vanwege zijn actieverleden. Bij rechts zou zo iemand levenslang als staatsgevaarlijk zijn weggezet. Bij GroenLinks heet het dan waarschijnlijk: “bevlogen”.
Ook vandaag zie je die reflex. In Amsterdam werd vastgoedondernemer Marcel Melis door een lijststrekker publiekelijk neergezet op een manier die vooral leek bedoeld om de eigen achterban te voeren (pure laster)
Woningnood aanpakken? Dat is zeker nodig, maar zodra de oplossing steeds vaker richting dwang, verbod, afpakken en onteigenen schuift, hebben we het niet meer over sociaal beleid. Dan hebben we het over maakbaarheid denken met een bivakmuts van redelijkheid.
Progressief Nederland noemt zichzelf Pro. GroenLinks en PvdA waren dus niet pas een probleem bij de fusie. GroenLinks was al voor haar oprichting een Pro-bleem.