“Volgens subsidieslurper Christophe Busch van het Hannah Arend Instituut, een links-liberaal activistisch speeltje van Bart Somers, voeren Hamas-terroristen ‘een legitieme vrijheidsstrijd’.”
“De reden waarom ik hier zo zwaar aan til en me de moeite getroostte om deze lange tekst te schrijven: Israël is een lakmoesproef voor het Westen. De kant die we kiezen is wat we zelf zullen worden. Willen we eindigen zoals Gaza of Ramallah, namelijk een geïslamiseerde maatschappij waar drie A’s de toon zetten, Achterlijkheid, Analfabetisme en Armoede? Of willen we worden zoals Israël, namelijk een vrije en weerbare samenleving met een sterke (niet-islamitische) identiteit, die uitblinkt in medische en technologische vooruitgang?”
Eerst legden de leugenachtige mainstream media Ben-Gvir woorden in de mond. Vervolgens deden ze hun best om dit fake news uit te melken door er ‘experts’ over aan het woord te laten en er commentaar- of duidingstukken over te publiceren – propaganda is immers herhaling.
Het was nota bene dezelfde @JaniLambrechts (zie mijn eerste post aangehecht hieronder) die van @vrtnws hierover een tweede, uitgebreid ‘duidingstuk’ mocht publiceren. (link: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2026/08/18/ben-gvir-ontmenselijking-palestijnen-christoph-busch)
Daarin laat ze de onvermijdelijke, subsidieslurpende ‘expert’ Christophe Busch leeglopen. Hij moest enkele jaren geleden terecht de Mechelse Dossin Kazerne verlaten omdat hij de Holocaust steeds meer wou misbruiken voor zijn links-liberale migratie- en diversiteitsactivisme – dankzij Bart Somers, Open VLD vergelijkbaar met de VVD, ( mag hij vandaag een activistische links-liberale vzw (vereniging zonder winstoogmerk red.) leiden, waarvoor nota bene de naam ‘Hannah Arendt’ schandelijk wordt misbruikt.
Busch bestond erin om op basis van het verspreide fake news over Ben-Gvir Grote Conclusies te trekken. In dezelfde adem deed hij ook nog enkele gratuite beweringen over Israël, Gaza en de oorlog. Wat weet Christoph Busch van het Midden-Oosten? Of van moderne oorlogsvoering? Niets, maar omdat hij de anti-Israëlpraat verkoopt die de VRT, de Vlaamse NOS, kennelijk koste wat het kost wil blijven verspreiden, werd hij uitgebreid geciteerd.
Eerst nog dit pittige detail: de grote leugen in het initiële VRT-artikel over Ben-Gvir van Jani Lambrecht werd gecorrigeerd, zij het pas vier dagen later – het kwaad is dan natuurlijk allang geschied (zie:
). De term ‘Gazanen’ werd eruitgehaald en vervangen door ‘doelgerichte eliminaties’. Maar in dit tweede VRT-artikel (‘duidingstuk’) van Lambrecht over deze kwestie, dat eveneens werd gecorrigeerd, werd de term ‘doelgerichte’ weggelaten.
En dus wordt in dit tweede artikel, met ‘duiding’ van Christophe Bush, alsnog het beeld gecreëerd dat Ben-Gvir het ook over onschuldige Gazanen had. Dit is uiteraard begrijpelijk, want anders valt heel het anti-Israëlverhaaltje van Christophe Busch in duigen, wat de VRT uiteraard niet wil. Mocht de VRT een integer persmedium zijn, dan werd dit artikel gewoon offline gehaald.
Ten gronde dan. Ook een terrorist die geen ‘directe bedreiging’ vormt, is een terrorist. Het IDF elimineert regelmatig terroristen die nog niet in de uitvoerende fase van een jihadistische aanslag zitten, en terecht. U zal daarover overigens zelden iets lezen in de mainstream media, tenzij ze menen dat er iets is gebeurd waarmee ze Israël kunnen schaden. De VRT en Christoph Busch vinden allicht dat zo’n jihadi-terrorist niet preventief mag worden doodgeschoten, ook omdat ze geen idee hebben van de weerbarstige realiteit op het terrein. Dit zijn dezelfde types die vinden dat een politieagent, alvorens hij een wapen mag trekken tegenover een gevaarlijke crimineel of terrorist, zich eerst moet laten beschieten – compleet wereldvreemd! Wat zij niet weten of niet willen weten: vrijwel dagelijks worden door Israël jihadistische terreuraanslagen verijdeld, ook gepland vanuit Samaria en Judea (‘Westbank’).
Christophe Busch volhardt in de boosheid. Wat Ben-Gvir zei is “een klassiek voorbeeld van dehumanisering,” beweert hij. Wie geïnstitutionaliseerde (!) dehumanisering wil zien, moet echter in de Palestijnse gebieden zijn: de ontmenselijking van de niet-moslim, met stip de Jood, zit er diep ingebakken in de islamitische cultuur en samenleving – scholen, moskeeën en media zijn doordrongen van antisemitisme en jihadisme, van de nazislam.
Daarover echter geen woord van Busch. Sterker nog: hij bestaat erin om naar de Tweede Wereldoorlog en het nationaalsocialisme te verwijzen – niet om te wijzen op de klemmende overeenkomsten tussen de islamitische doctrine en het nazisme (en tussen de Koran en Mein Kampf); niet om het te hebben over de adoratie die er in het nazisme was voor de islam; niet om het te hebben over de populariteit van Hitler en diens Mein Kampf in de moslimwereld, inclusief de Palestijnse gebieden (ik heb dat in Ramallah met mijn eigen ogen gezien); en al zeker niet om historisch te duiden hoe Hitler en Mohammed Amin al-Hoesseini, de grootmoefti van Jeruzalem en de islamitische leider aldaar, bij elkaar op de schoot kropen om de ‘Endlösung der Judenfrage’ te bespreken.
Busch verwijst naar de genocides in “Rwanda, Cambodja en Armenië”, maar rept met geen woord over de actoren in de islamitische wereld die systematisch de niet-moslim dehumaniseren en genocidaal jihadistisch geweld prediken, en als het even kan dat ook tot uitvoering brengen: de Islamitische Republiek Iran, Hezbollah, de Moslimbroederschap, Islamitische Staat, de Taliban, Erdogan, Qatar…
Wat zouden die jihadistische actoren met Israël of met ons doen mochten ze de militaire capaciteit bezitten en vrij spel hebben? Recent zei de Turks-islamitische tiran en jihadist Erdogan nog létterlijk dat hij “hoopt dat Allah Israël zal vernietigen”. Waar waren de verontwaardigde journalisten, politici en Busch’en toen?
Busch zegt nota bene wel: “Het grote verschil tussen Hamas en Israël is de hoeveelheid macht die de partijen bezitten: De macht van de Israëlische staat is natuurlijk exponentieel ten opzichte van de Palestijnse gebieden.”
Maar daar stopt zijn redenering, terwijl: mocht het andersom zijn en mocht Hamas de macht hebben van Israël, hoelang zou het dan duren alvorens alle Joden in de zee waren gedreven? En ook: met de militaire macht die Israël heeft, op hoeveel – of beter: hoe weinig – dagen zouden alle 5,5 miljoen Palestijnen in de Gazastrook en de ‘Westbank’ (Judea en Samaria) kunnen worden uitgeroeid? Denk aan een tapijtenbombardement, denk aan hoe de geallieerden tijdens de Tweede Wereldoorlog soms tekeergingen.
En dan spreken we nog niet van de ca. 2 miljoen ‘Palestijnen’ (maar liefst 21% van de Israëlische bevolking!) die in Israël vrolijk en vrij leven, werken, studeren, aan politiek doen enzovoort; die er als Israëlisch staatsburger veel meer rechten en vrijheden hebben dan waar ook in de Arabische wereld. Busch zwijgt daar allemaal over, omdat hij het niet weet of omdat het niet past in het gewenste anti-Israëlnarratief.
“Door die retoriek zien Ben-Gvir en consorten zichzelf niet als misdadigers, weet Busch. “Ze denken dat ze hun leven verdedigen en daarom geweld kunnen plegen zonder enige morele wroeging. Ze hebben geen medemens vermoord in hun ogen, maar een beest uitgeschakeld dat je vrouw en kinderen ging verkrachten.””
Inderdaad, meneer Busch, een Gazaan die in je eigen dorp, of zelfs in je eigen huis, je vrouw en kinderen zou willen verkrachten, verminken en vermoorden, is een beest dat uitgeschakeld moet worden. Ga eens na hoeveel Gazanen de genocidale massaslachting van 7 oktober 2023 toejuichten.
Volgens Busch en de VRT zou “Ben-Gvir bewust verwarring proberen te zaaien” door zowel de term ‘Gazanen’ als ’terroristen’ te gebruiken. Zou het misschien ook kunnen dat Ben-Gvir, die zijn uitspraken nota bene deed toen hij een zwaar gesprek had met een van de slachtoffers van 7 oktober, ook de ongeveer 2.000 (!) ‘gewone’ Gazanen bedoelde die enthousiast hebben meegedaan aan de genocidale massaslachting van 7 oktober 2023, inclusief verminkingen, verkrachtingen en ontvoeringen?
Busch verliest helemaal de pedalen wanneer hij zelfs zegt dat Hamas-terroristen “een legitieme vrijheidsstrijd” voeren – ik verzin dit echt niet. Dat is hetzelfde als zeggen dat Islamitische Staat of Al Qaida “een legitieme vrijheidsstrijd” voeren. De verovering, vernietiging en islamisering van Israël, en als het even kan ook van de rest van de wereld – “Na Jeruzalem is Rome aan de beurt”, zo luidt het jihadistische credo – is volgens Busch dus legitiem.
Iemand die zulke waanzinnige praat uitslaat, kan je uiteraard niet meer serieus nemen, en inderdaad: vervolgens beschuldigt hij Israël van ‘genocide’, van ‘staatsterrorisme’ en van ‘een sluipend systeem van etnische zuivering’ – uiteraard zonder enige onderbouwing, want dat soort lasterlijke Israël-bashing is precies wat de VRT wil verspreiden.
Vond er volgens Busch dan ook een ‘genocide’ plaats toen de Amerikanen en de Irakezen in 2017 in Mosul tegen Islamitische Staat een pak meer burgerslachtoffers maakten, namelijk 2,5 per gedode jihadist, terwijl het IDF in Gaza in verhouding veel minder burgerslachtoffers maakt, namelijk 1 à 1,5 per gedode jihadist? (En dit dus zélfs als we zouden willen uitgaan van de door Hamas opgeblazen en dus vervalste cijfers.) Overigens, volgens de VN ligt de verhouding tussen het aantal omgekomen burgers en uitgeschakelde terroristen/soldaten doorgaans maar liefst zes tot negen keer hoger (!) dan in Gaza, namelijk 9 op 1.
En ‘etnische zuivering’? Israël is niet ‘moslimrein’, verre van zelfs, maar de Gazastrook en Ramallah zijn wel ‘Judenrein’.
Israël heeft in 2005 de Gazastrook volledig ‘etnisch gezuiverd’ van Joden. De Gazastrook wás een Palestijnse staat, en dat achttien jaar lang. In plaats van er een tweede Singapore van te maken, opteerden Hamas en co voor terreurtunnels, wapenopslagplaatsen en raketlanceerplatformen.
Keer op keer werd de Gazastrook gebruikt als uitvalsbasis om jihadistische aanslagen te plegen in Israël of de Israëlische bevolking met raketten te bestoken (vandaar de blokkade van zowel Israël als Egypte, die kennelijk zo lek was als een zeef). Jarenlang hersenspoelde en rekruteerde Hamas massaal (kind)jihadisten om een gigantisch terreurleger uit te bouwen. Virulent islamitisch antisemitisme en jihadistische martelaarsdenken werd er voortdurend met de paplepel ingegeven via de school, de moskee en de media. Terroristen en zelfmoordterroristen en hun gezin werden er vereerd als helden en golden er als rolmodel.
Busch gelooft blijkbaar dat de Palestijnen ‘zelfbeschikking’ willen in de vorm van een eigen staat, terwijl ze nota bene reeds herhaalde malen een eigen staat hebben geweigerd. En terwijl uit zowel die weigering als uit hun islamitische ideologie als uit hun voortdurende jihadistische terreuraanslagen blijkt dat ze Israël niet willen erkennen, maar van de kaart willen vegen. Daartoe ondernamen niet alleen de Palestijnen, maar ook verschillende Arabische landen reeds pogingen, door tegen Israël diverse vernietigingsoorlogen te starten. Daarom wil het islamitische regime van Iran kernwapens. Het islamitische principe is immers dat héél die regio, inclusief Israël, ‘dar al-islam’ (huis van de islam) moet zijn, zo niet is het ‘dar al-harb’ (huis van de oorlog). Dát is de kern van het probleem.
Daarom vonden er reeds in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw, lang dus voor de stichting van Israël in 1948, Arabisch-islamitische aanvallen en pogroms op Joden plaats in steden als Jaffa, Nebi Musa, Jerusalem, Hebron, Jenin, Tel Aviv, Haifa…
Sinds 1936 hebben de Palestijnen/Arabieren niet minder dan vijf keer een onafhankelijke Palestijnse staat geweigerd. Dat is gemiddeld één keer om de 17 jaar, de laatste keer was in 2008. Dit deden ze doorgaans door tegen Israël een vernietigingsoorlog te starten of in Israël talloze dodelijke jihadaanslagen te plegen op onschuldige burgers. De Palestijnen schreeuwen van de daken dat ze geen eigen staat willen, maar wel de vernietiging van Israël (“From the river to the sea”).
Waarom is er geen Palestijnse staat gesticht gedurende de bijna twee decennia tussen 1949 en 1967, toen de zogenaamde ‘Westbank’ in handen was van Jordanië en de Gazastrook in handen was van Egypte, in handen dus van de Arabische (strijd)broeders van de zogenaamde Palestijnen? De vraag stellen is ze beantwoorden.
Busch denkt echter dat hij Israël kent en kakelt erop los: De “weldenkende individuen die de complexiteit van de realiteit kunnen vastpakken zijn geen meerderheid, want de meerderheid van de burgers wordt aangevoerd door de zwart-wit-logica van de extremistische Israëlische regering”. Onderbouwing voor die boude stelling? Nihil.
Wie Israël kent, weet dat er amper een land is te vinden met zo’n levendig democratisch debat, waar het gezegde “twee Joden, drie meningen” elke dag uit alle poriën van de samenleving komt gedropen. Wat Busch zegt, geldt niet voor Israël, maar voor de Palestijnse gebieden en bij uitbreiding voor heel de islamitische wereld.
Busch geeft dat zelf ook impliciet toe door te verwijzen naar Israëlische mensenrechtenorganisaties, die rabiaat strijden tegen Ben-Gvir en de Israëlische regering – wat nota bene ook diverse Israëlische politici, activisten en media doen. Hoe zit dat in de Palestijnse gebieden, meneer Busch? Wie zich daar openlijk verzet tegen het antisemitische en jihadistische narratief, tegen de nazislam, tegen de vernietiging van Israël, wordt in het beste geval opgesloten en in het slechtste geval doodgemarteld.
De enige juiste analyse is dat Ben-Gvir een symptoom is van een compleet getraumatiseerde samenleving. Hij is een symptoom van een natie die moegetergd is; die zich op amper 80 jaar tijd heeft moeten verdedigen tegen de ene na de andere jihadistische vernietigingsoorlog en terreuraanslag – telkens opnieuw een gevecht op leven en dood, telkens opnieuw bedreigd worden met vernietiging, telkens opnieuw een trauma.
Hij is een symptoom van een natie die voortdurend in spanning leeft en onder zeer grote druk staat omdat ze voortdurend langs alle kanten met vernietiging wordt bedreigd door de islamitische jihad, en tegelijkertijd ook nog eens wordt belasterd en uitgespuwd door het grootste deel van de wereld. Het is eigenlijk een godswonder dat er, na bijna 80 jaar zo te moeten (over)leven en na de genocidale massaslachting van 7 oktober 2023, niet veel meer Ben-Gvirs zijn opgestaan – het zegt álles over de humane samenleving die de Israëlische in feite is.
De manier waarop westerlingen doorgaans naar het Midden-Oosten en met name naar dit conflict kijken wordt, net zoals de zaak-Jason Arday, óók bepaald door het ‘racisme van de lage verwachtingen’: de beoordelingsmaatstaf wordt voor de niet-moslims, met name de Joden in Israël, véél hoger gelegd dan voor de moslims in de omringende gebieden en landen.
Immers, zegt een ‘extreemrechtse’ Israëlische minister iets dat mainstream journalisten en politici niet zint, dan zullen ze dit zo lang mogelijk met passie en verontwaardiging uitmelken, inclusief zelfs het verdraaien van diens woorden. Doet echter een islamitische leider – denk aan Qatar, Turkije, Pakistan, Moslimbroederschap, Hamas, Iran… – een virulent antisemitische, jihadistische of zelfs genocidale uitspraak, dan blijven dezelfde figuren muisstil.
En dan heb ik nog niet eens over de sharia- en jihad-praat gericht tegen niet-moslims die imams in die landen voortdurend uitbraken in de moskee of op de televisie: ook dat wordt door westerse mainstream politici en journalisten gemakshalve systematisch genegeerd.
In het licht van dit alles is het meer dan potsierlijk en eigenlijk compleet waanzinnig te noemen dat helemaal aan het eind van dit VRT-‘duidingstuk’ Christophe Busch nog een waarschuwinkje durft te geven over toenemend antisemitisme. Dat is alsof degene die eerst zelf nog wat brandversnellers op een enorme, uitslaande brand heeft gegooid, tot slot ook nog even snel zou waarschuwen voor de woekerende vuurzee.
En ja hoor: in die waarschuwing kon Busch het niet laten om opníeuw te liegen over Ben-Gvir en daarenboven nóg een leugen de wereld in de slingeren, namelijk dat “het leger en de regering van een Joodse staat grenzeloos geweld uitvoeren”. Hoezo grenzeloos? Het IDF zou op slechts enkele dagen tijd alle ruim 7,5 miljoen Palestijnen in Gaza, Samaria en Judea (‘Westbank’) én Israël zélf kunnen doden, en dit nota bene zonder risico en dus zonder de duizenden dode en gewonde IDF-soldaten.
Over díe slachtoffers hoor je overigens nooit wat: over de Israëlische vaders, moeders, broers en zussen, die ofwel verweesd achterblijven ofwel moeten gaan zorgen voor een zwaar verminkt gezins- of familielid; over de ouders die elke dag doodsbang zijn dat hun zoon of dochter omkomt of een arm of been verliest – ik heb na 7 oktober 2023 in Israël het Sheba Medicine Center in Tel HaShomer bezocht en de vele gezinsdrama’s gezien en gevoeld.
Merk ook zijn woordgebruik op: Busch spreekt in dit verband plots van ‘een Joodse staat’. Hebben we de Busch’en van deze wereld ooit horen spreken van ‘een islamitische staat’ wanneer de Turks-islamitische tiran Erdogan of de Iraans-islamitische tiran Khamenei massaal onschuldige mensen afslacht?
En bovendien: heeft Busch, wanneer hij weer eens wilde waarschuwen voor ‘islamofobie’/racisme, ooit verwezen naar de jihadistische uitspraken, mensenrechtenschendingen en massamoorden van zulke islamitische regimes? Verdiepte Busch zich al eens in de weerzinwekkende sharia- en jihadpraktijken van en in een islamitische staat als Pakistan, en bracht hij dat dan ook in verband met hoe mensen in onze contreien naar moslims of Pakistanen kijken?
Als een Jood bij ons antisemitische ervaart, dan komt dat door de Joodse staat; maar als pakweg een Pakistaan bij ons racisme/’islamofobie’ ervaart, dan komt dat niet door de islamitische tirannie Pakistan genaamd. Europese landen, waaronder België, verklaren Ben-Gvir tot persona non grata en leggen tegelijkertijd vertegenwoordigers van weerzinwekkende jihad- en shariaregimes geen strobreed in de weg, meer zelfs: met open armen ontvangen ze Palestijnen die sharia- en jihad-opvattingen koesteren. Het zijn schoolvoorbeelden van de door oikofobie (westerse zelfhaat) gedicteerde dubbele moraal.
Deze zelfvernietigende dubbele standaard wordt ook toegepast op de VS, maar nog véél flagranter en obsessiever op Israël. Dit is niet alleen walgelijk, het is een vorm van antisemitisme. En in plaats van dat stevig aan te klagen, doen Christophe Busch van het gesubsidieerde Hannah Arend Instituut en de gesubsidieerde VRT er doodleuk aan mee. Antisemitisme wordt in België dus gesubsidieerd met belastinggeld.
Ik liet hier overigens nog buiten beschouwing dat Israël, in tegenstelling tot dictatoriale islamitische regimes, een vrije samenleving en democratische rechtsstaat is, waar meer dan waar ook ter wereld geldt: twee Joden, drie meningen. De ongeveer 2 miljoen Arabieren (‘Palestijnen’) die als Israëlisch staatsburger in Israël wonen, studeren, werken, aan politiek doen enzovoort, hebben nota bene ook onder een minister als Ben-Gvir een véél beter en vrijer leven dan waar ook in de moslimwereld. In Ramallah en Gaza daarentegen, waar de nazislam heerst, is een Jood ten dode opgeschreven.
Slotopmerking: mensen die terecht de mainstream media steevast wantrouwen – over islam, migratie, woke, EU, klimaat enzovoort – maar nu wel dít fake news over Israël slikken als zoete koek, zouden toch eens goed moeten nadenken hoe dat komt.
Immers, een van de redenen waarom de mainstream media hierover zo willen liegen, is dat ze de islam willen beschermen. En dus verafschuwen ze politici – i.c. Ben-Gvir, maar eerder logen ze evenzeer over Benjamin Netanyahu en Yoav Gallant – en landen of naties – i.c. Israël – die meedogenloos willen zijn voor de islamitische jihad en er écht tegen willen strijden.
En dat is ook meteen de reden waarom ik hier zo zwaar aan til en me de moeite getroostte om deze lange tekst te schrijven: Israël is een lakmoesproef voor het Westen. De kant die we kiezen is wat we zullen worden. Willen we eindigen zoals Gaza of Ramallah, namelijk een geïslamiseerde maatschappij waar drie A’s de toon zetten, Achterlijkheid, Analfabetisme en Armoede? Of willen we worden zoals Israël, namelijk een vrije en weerbare samenleving met een sterke (niet-islamitische) identiteit, die uitblinkt in medische en technologische vooruitgang?
Voor het overige hoop ik dat u toch nog even de tijd wil nemen om ook te lezen wat ik hieronder heb geschreven (aangehechte post).
Dit essay heeft Sam van Rooy eerder op X geschreven. Van Rooy zit in de gemeenteraad van Antwerpen en in het federaal parlement namens Vlaams Belang.