Dr. Maalouf, de welbekende twitteraar met een scherp oog voor dubbele standaarden, slaat de spijker op de kop. Terwijl de straten van Europese steden vollopen met demonstranten die “Gaza” scanderen en Israël demoniseren, blijft het oorverdovend stil over de gruweldaden die moslims tegen andere moslims of niet-moslims begaan. Of beter gezegd: tegen de Jezidi’s in Irak. Wat daar gebeurde onder ISIS was geen “conflict” of “bezetting”, maar pure barbaarsheid. Oudere vrouwen levend begraven omdat ze te oud waren voor seksuele slavernij. Moeders gedwongen hun eigen baby’s op te eten. Jonge meisjes in ijzeren kooien levend verbrand. En toch: geen protestmarsen, geen universiteitsbezettingen, geen blokkades van snelwegen. Waarom niet?
Omdat de Jezidi’s nooit een oorlog begonnen. Ze waren geen Hamas dat raketten afvuurt vanuit ziekenhuizen en burgers als menselijk schild gebruikt. Ze waren simpele, vreedzame mensen die toevallig het verkeerde geloof hadden in de ogen van de islamitische staat. Geen “verzet”, geen “bezetting” als excuus. Gewoon pure haat en suprematie. En de “progressieven” die nu zo hard roepen om “gerechtigheid voor Palestina” waren muisstil. Dat zegt alles over de selectieve verontwaardiging die ons huidige publieke debat vergiftigt.
Paul Cliteur: Jihad is geen “reactie”, het is intimidatie
RR-columnist Paul Cliteur vult Maalouf perfect aan. Wat je vaak hoort in linkse kringen is dat jihadistisch terrorisme een “reactie” zou zijn op westers geweld, “beledigingen” of “discriminatie”. Onzin, zegt Cliteur. Jihad is een intimidatietactiek om godslastering tegen te gaan en een islamitische staat af te dwingen. Het is geen zelfverdediging, het is offensief. Het is de poging om de sharia op te leggen aan iedereen die het waagt anders te denken.
Kijk naar de feiten. De Jezidi’s begonnen geen oorlog. Ze vielen niemand aan. Ze wilden gewoon in vrede leven. Toch werden ze uitgeroeid, verkracht en vernietigd. In Syrië, Irak, Nigeria, Pakistan: overal waar islamisten de macht grijpen of invloed hebben, zien we hetzelfde patroon. Minderheden worden onderdrukt, vrouwen onderworpen, afvalligen vermoord. En in het Westen? Daar roepen dezelfde activisten die zwijgen over Jezidi-gruwelen dat kritiek op de islam “islamofobie” is.
Dit is de kern van de hypocrisie. Gaza wordt een symbool van “onderdrukking” omdat het past in het narratief van “koloniale schuld” en “westers imperialisme”. De echte slachtoffers van islamitisch geweld, Jezidi’s, christenen in het Midden-Oosten, vrouwen onder de sharia, homo’s in islamitische landen, worden genegeerd. Want dat past niet in het plaatje. Dat zou betekenen dat we moeten erkennen dat het probleem niet Israël is, of Amerika, maar de ideologie zelf.
Dubbele standaarden doden
De stilte rond de Jezidi’s is geen toeval. Het is het resultaat van een giftige mix van culturele zelfhaat, linkse identiteitspolitiek en angst voor islamitische woede. Terwijl “Gaza-activisten” bruggen blokkeren en Joodse studenten intimideren, liggen de massagraven van de Jezidi’s er nog steeds. Geen Twitterstorm, geen campus-protest, geen media die 24/7 aandacht besteden aan de horror.
Cliteur heeft gelijk: jihad is geen reactie, het is een project. Een project om de wereld te islamiseren, stap voor stap, met terreur als wapen. De Jezidi’s waren de proefkonijnen. Wie nu zwijgt over hun lot, kiest bewust partij. Niet voor vrede, niet voor mensenrechten, maar voor de narratieven die ons verzwakken.
Het vraagt om de feiten onder ogen te zien. Islamitisch geweld is niet “provocatie” door het Westen. Het is inherent aan een ideologie die suprematie predikt. Tot we dat durven te benoemen, blijven de dubbele standaarden heersen. En blijven onschuldigen sterven terwijl de straat schreeuwt om Gaza.