De filmmakers Yuval Abraham en Rachel Szor maken de film NAZA over Gaza en IDF undercover. Ze kregen in Parijs 25 minuten applaus tijdens een festival. Israël is er razend over. Het is tijd voor een tegengeluid van dr Eilat Wilf, leider van Oz partij. Ze is opgeleid in Cambridge en INSEAD en heeft zeven boeken geschreven over de politiek van Israel. Ze heeft jarenlang in de Knesset gezeten voor de Arbeiderspartij.
Eilat Wilf:
”Israël wilde vrede. Oprecht. Keer op keer. En toch liggen we, vanaf de minuut dat de Verenigde Naties in 1947 voor het verdelingsplan stemden, onder vuur. De Arabieren dreigden geweld te gebruiken om de oprichting van een Joodse staat op welk deel van ons vaderland dan ook te voorkomen. En ze voegden de daad bij het woord. En wat hield dat verdelingsplan eigenlijk in? Was het een ernstig onrecht jegens de Arabieren? Nee. Het grootste deel van het vruchtbare land zou toekomen aan wat een Palestijns-Arabische staat had moeten worden, terwijl de Joodse staat verbannen zou worden naar drie stukken nauwelijks aaneengesloten, grotendeels niet-Arabisch grondgebied. En toch zeiden de Joden hier “ja” tegen. Maar de Arabieren zeiden “nee”. Omdat zelfs dat al te veel was. Zelfs die mate van zelfbeschikking voor de Joden was te veel. Want het idee dat Joden gelijkwaardig en soeverein zouden zijn, dát was het probleem voor de Arabieren. Want u sprak over de norm in de Arabische wereld: ja, de Joden en de christenen konden in harmonie leven zolang ze hun ondergeschikte plaats kenden. En toen ze het waagden zich gelijkwaardig te wanen, met een ruggengraat, soevereine meesters over hun eigen lot, dát was inderdaad het probleem. Zodra Joden het waagden zichzelf als gelijken te zien, volgde geweld. En inderdaad vielen de Palestijns-Arabische milities aan. Vervolgens vielen in mei 1948 alle Arabische landen om ons heen en daarbuiten binnen. En dat is de enige reden waarom er vluchtelingen waren uit die oorlog. De enige reden, Gaza. Israël wist de Arabische oorlog van 1948 te overleven, en we waren maar wat graag gewoon in vrede blijven leven. Vergeet niet dat aan het einde van de oorlog van 1948 Jordanië de Westelijke Jordaanoever annexeerde en Egypte het bestuur voerde over Gaza. Het staat op uw kaart. Er was niets, werkelijk niets, dat hen ervan weerhield om op die gebieden nog een Arabische staat voor de Palestijnen te stichten. Dat deden ze niet. In plaats daarvan kozen ze ervoor de oorlog tegen Israël voort te zetten, en zo kreeg Israël de Westelijke Jordaanoever en Gaza onder controle. Het was geen agressieve landroof. Het gebeurde nadat meerdere Arabische legers ons opnieuw omsingelden. En in mei 1967 kondigden ze—tot hun eer waren ze er duidelijk over—aan: dit is onze kans, Arabieren, om Israël een dodelijke slag toe te brengen en te vernietigen. En dat was op een moment dat we de Westelijke Jordaanoever en Gaza niet controleerden. Israël won die oorlog in zes dagen. Maar zelfs toen boden we vrede aan. Zoals de legendarische ambassadeur Abba Eban fijntjes opmerkte—ik geloof dat hij naar Cambridge ging, ik heb gehoord dat het daar wat beter was, ik ben er zelf geweest—was dit de eerste oorlog in de geschiedenis waarin daags erna de overwinnaars om vrede vroegen en de verslagenen onvoorwaardelijke overgave eisten. Klinkt dat bekend. En wat was het Arabische en Palestijnse antwoord op het vredesaanbod van Israël? Geen vrede met Israël, geen erkenning van Israël, geen onderhandelingen.
Toch bleven we hopen op vrede. Dus stapten we in 1993 in het vredesproces van Oslo. Ik was euforisch. Dit is de euforie van een volk dat vrede wil. En in september 2000, net toen velen in Israël, onder wie ikzelf, oprecht geloofden dat een tweestatenoplossing nabij was, ontketenden de Palestijnen de Tweede Intifada. Die escaleerde in een brute campagne van zelfmoordaanslagen waarbij meer dan 1.000 Israëliërs aan bloederige flarden werden gereten en nog eens duizenden voor het leven verminkt raakten. Ondanks dat alles, toen president Bill Clinton in december 2000 een vredesakkoord op tafel legde dat de Palestijnen heel Gaza zou hebben gegeven, 96% van de Westelijke Jordaanoever met vergelijkbare grondruil vanuit Israël, geen nederzettingen voor het geval dat het probleem was, een veilige doorgang tussen de twee gebieden, het grootste deel van de Oude Stad, Arabisch Oost-Jeruzalem als hoofdstad en een internationale troepenmacht om de IDF op de Westelijke Jordaanoever te vervangen—was het Israël dat “ja” zei. Er was voor de Palestijnen geen enkel excuus om het akkoord af te wijzen, geen enkel. Maar de Palestijnen, onder leiding van Yasser Arafat, liepen weg en kozen ervoor door te gaan met het opblazen van onze mensen via zelfmoordaanslagen. Het is bekend dat je karakter en wie je bent naar voren komen wanneer je keuzes maakt. Dat was een duidelijke keuze. Israël zei ja. De Palestijnen liepen weg. Uiteindelijk leidde dit—sorry, er was geen excuus om door te gaan met het opblazen van onze mensen via zelfmoordaanslagen. Het zijn uiteindelijk die zelfmoordaanslagen geweest die leidden tot de bouw van het veiligheidshek, controleposten en wegversperringen op de Westelijke Jordaanoever, wat gelukkig voor een tijd een einde maakte aan deze heerschappij van bloedige terreur; later. Je zou denken dat we de boodschap wel begrepen hadden, maar nee. In 2008 was het Israël, via premier Olmert, dat opnieuw een vredesvoorstel deed: een vrijwel volledige Israëlische terugtrekking uit de Westelijke Jordaanoever met nagenoeg 100% grondruil, geen nederzettingen—nogmaals, als dat een probleem was, kon daarover onderhandeld worden—, een verbinding met de Gazastrook en Arabisch Oost-Jeruzalem als hoofdstad van Palestina. Israël zou de soevereiniteit over de gehele Oude Stad hebben opgegeven, inclusief de allerheiligste plek voor het Joodse volk, de Tempelberg, die onder toezicht van een internationaal bewind zou komen te staan. Wederom was er voor de Palestijnen geen enkel excuus om het niet te accepteren, geen enkel. Maar onder president Abbas liepen de Palestijnen ook hier weer van weg. Israël trok zich in 2005 zelfs eenzijdig terug uit Gaza en ontruimde alle nederzettingen. We stonden onszelf toe te geloven dat de later gekozen regering van Hamas zich wilde richten op het verbeteren van het leven van hun bevolking in plaats van het vernietigen van het onze. We wilden dit zó wanhopig graag geloven dat we alle waarschuwingssignalen negeerden en talloze inwoners van Gaza toestemming gaven Israël binnen te komen om te werken, te studeren en gespecialiseerde medische zorg te krijgen. Maar al die nadruk op economische ontwikkeling en werkvergunningen was onderdeel van een zorgvuldig opgezette misleiding, zoals Hamas-leiders later opschepten, om Israëliërs in slaap te wiegen met het idee dat ze werkelijk rustig naast ons zouden gaan leven en zich met hun eigen zaken zouden bemoeien. Bedenk eens wat voor een snoeverij dit is van de Palestijnen. Ha ha, we hebben Israëliërs laten geloven dat we ons alleen met onze eigen zaken bezighouden en voor ons volk zorgen. Maar ze beraamden iets heel, heel anders. Op 7 oktober 2023 vielen 3.000 getrainde en bewapende Palestijnen Israël binnen vanuit Gaza. Over expansionisten gesproken. Veel van de inlichtingen waarop zij vertrouwden, waren afkomstig van precies die Palestijnen die wij via werk-, studie- en medische vergunningen in Israël hadden toegelaten. Ze richtten bloedbaden aan, ze plunderden en ze maakten zich schuldig aan daden van uitzinnige, euforische, sadistische wreedheid waarvoor ik nog steeds de moed noch de maag heb om ze te beschrijven. Ze namen 251 gijzelaars mee: bejaarde mannen, vrouwen, moeders, vaders, kinderen, baby’s. En het waren niet alleen getrainde militanten. Duizenden zogenoemde gewone, onschuldige Palestijnse burgers sloten zich enthousiast aan bij deze roes van manisch geweld en begingen gruwelijke wreedheden. En toen de IDF Gaza binnentrok—wat noodzakelijk was om ervoor te zorgen dat de Palestijnen ons dit nooit meer konden aandoen—troffen ze een volledig gemilitariseerd landschap aan. Tunnels die liepen onder en uitkwamen in elk huis, elke moskee, elk ziekenhuis, elke school, en een terrein bezaaid met boobytraps. Daardoor was het voor ons onmogelijk om te vechten zonder enorme—later—zonder enorme schade toe te brengen aan Gaza. Later, dat beloof ik. En Hamas, dat verborgen bleef in de tunnels en in burgerkleding, had het precies zo ontworpen. Dát zijn de mensen bij wie u uw grieven moet neerleggen. Dít is waarmee wij werden geconfronteerd.
Als er al iets was, wilden we het té graag. We deden voorstel na voorstel. Later. We deden voorstel na voorstel na voorstel voor vrede. We hebben eindeloze agressie geïncasseerd. Maar we laten ons niet vernietigen om u ervan te overtuigen dat we vrede willen. En we zullen zeker geen vrede tegen elke prijs accepteren.
Sommigen van u eisen een één-staat-oplossing en doen alsof twee volkeren die verbonden zijn met hetzelfde land, maar met verschillende religies, waarden, culturen, talen en geschiedenissen, die nog nooit in vrede hebben geleefd, op magische wijze in vrede en harmonie zullen samenleven als ze maar in één staat wonen. En eerlijk gezegd is deze roep om een één staatoplossing maar al te vaak niet naïef of een waanbeeld—daar verdenk ik u niet van—maar een zorgvuldig berekende poging om Joden hun recht op zelfbeschikking te ontnemen, om een vrij volk te zijn in ons eigen land. Hierin zijn we niet naïef. We hebben een duizenden jaren lange geschiedenis van vervolging en onderwerping door het ene volk na het andere. En we staan niet op het punt onze enige staat op te geven om weer overgeleverd te zijn aan de genade van anderen. Wij wíllen vrede. En we zijn bereid heel ver te gaan om dat te bereiken. Maar we geven er onze staat niet voor op
.Dus nu is het jullie beurt, Palestijnen, om de vraag te beantwoorden waar op geen enkele universiteit over gedebatteerd lijkt te worden: wanneer hebben jullie ooit écht vrede gewild met de ene Joodse staat?”, aldus Eilat Wilf.
Tot slot over Zionisme. Daar ze zich elders uitgebreid over uit. Daar kun je lang en kort over debatteren maar degenen die tegen zionisme zijn kun je nooit overtuigen is mijn ervaring, en omgekeerd. Ik heb een interesse opgevat over hoe het komt dat gebieden in andere handen overgaan. De historie toont dat daar vele redenen voor kunnen zijn maar ‘end of the line’ is het een spel van macht en ‘les jeux sont faites’, met andere woorden ga uit van de bestaande situatie en richt je op de toekomst en het zo acceptabel mogelijk maken van de situatie. In Israël leven en werken met plezier bijna 20% van de bevolking Palestijnen die niet in Palestijnse gebieden willen wonen.
Frits Bosch
Auteur van onder andere Links Verdriet (2025), De wereld volgens Ayn Rand (2025) en Opzoek naar een nieuwe Europese orde (2026)
