Related Posts
Voor de zoveelste keer weigert de ‘genderzorg’ verantwoording af te leggen over haar eigen kwakzalverij. Radboud UMC en Amsterdam UMC trokken hun specialisten terug, waardoor een geplande ronde tafel in de Tweede Kamer om de volksvertegenwoordiging te informeren over het advies van de Gezondheidsraad werd afgezegd.
De klinieken vonden de opzet te ‘biased’. De Kamer ging mee in uitstel. Het resultaat is bekend: ouders van ‘trans-geïdentificeerde’ kinderen worden opnieuw niet gehoord door de politiek. Zij die meer dan honderd gezinnen vertegenwoordigen, hadden moeten kunnen spreken. Hun eerdere input aan de Gezondheidsraad, inclusief een rapport van zo’n 250 pagina’s, werd genegeerd. In dat rapport staan 26 doden die in het advies van de Gezondheidsraad uit beeld blijven.
De ouders richten daarom een eigen belangenbehartigersorganisatie op. Zij zien bij hun kinderen heel andere problemen dan ‘genderdysforie’. Depressie, eetproblemen, zelfverminking en de aanvaarding van de eigen homoseksualiteit. Zij willen geen bevestiging van een genderidentiteit, geen hormonen en geen amputatie van gezonde lichaamsdelen. Zij willen dat er gekeken wordt naar wat er werkelijk speelt.
De diagnosestelling zelf is door hen keer op keer ontmanteld als totaal onwetenschappelijk en activistisch. Bij elke normale medische diagnose speelt de directe omgeving een vaste rol in de anamnese. De inzichten van ouders worden als relevant gezien. Bij de ‘genderdysforie’-diagnose worden die waarnemingen niet of nauwelijks meegenomen. Precies omdat de ouders het niet eens zijn met de diagnose. Zij worden niet gezien als betrokken opvoeders die hun kind jarenlang hebben meegemaakt, maar als obstakels die het kind verhinderen ‘zichzelf te zijn’.
Hoe kun je hier als ouder in trappen? Je ziet je kind opgroeien. Het ontwikkelt mentale problemen. En dan leg je de link naar een ander gender. Als dat echt zo was, had je de indicaties tijdens het opgroeien al gezien. Pubers hebben in hun ontwikkeling de steun van vader en moeder nodig. Een jongen met problemen met zijn moeder, of een meisje met haar vader: dat is minder moeilijk als beide ouders door dik en dun steunen in de groei en ontwikkeling. Dan heeft de LHBT+-ideologie geen overhand.
De klinieken diagnosticeren, schrijven puberteitsremmers en hormonen voor en opereren. Nu weigeren zij vragen te beantwoorden in een open setting waar ook kritische stemmen en ouders aan het woord komen. Dat is geen procedureel detail. Dat is de kern. Verantwoording is geen optie. Het is de plicht van iedereen die gezonde lichamen van minderjarigen behandelt met onomkeerbare ingrepen.
De ouders hebben gelijk dat zij niet langer wachten tot de politiek en de klinieken hen eindelijk serieus nemen. Zij staan op. De rest van Nederland zou dat ook moeten doen.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.