Related Posts
Ronald Plasterk schrijft vandaag in zijn Telegraaf-column een rake analyse die eigenlijk neerkomt op de doodsklap voor wat ooit de sociaaldemocratie heette. De fusie tussen GroenLinks en de PvdA versterkt het anti-vooruitgangsdenken dat al jaren woekert in linkse kringen. Geen bouw van betere toekomst meer, maar ideologische zelfkastijding met windmolens, klimaatreligie en kapotte pensioenen als resultaat. Realiteitszin? Dat woord is in Den Haag van extreemlinks tot het partijkartel zo goed als uitgestorven.
Neem het pensioengeld van miljoenen Nederlanders. Toen dat belegd moest worden, zat GL’er Paul Rosenmöller als bestuurslid van het ABP aan tafel. In plaats van te kiezen voor optimaal rendement, je weet wel, het geld dat hardwerkende Nederlanders na een leven lang buffelen eindelijk moesten opeten, koos hij voor “klimaatgerelateerde investeringen”. Binnen die groene kerk uiteraard alleen de varianten die GroenLinks heilig verklaart. Resultaat: miljarden misgelopen rendement voor gepensioneerden, een van de slechtste pensioenen internationaal, en tegelijk een landschap vol lelijke windmolens die vogels verhakselen en ons uitzicht verpesten. Dat is geen beleid. Dat is ideologische plundering van de toekomst.
Plasterk wijst terecht op de tegenstand tegen kernenergie. Franse sociaaldemocraten zagen het licht en kozen voor betrouwbare, schone stroom. Duitse SPD bleef hangen in anti-kernfantasieën en leverde Duitsland een energiesysteem op met nóg hogere CO₂-uitstoot dan het kernrijke Frankrijk. Logisch toch? Als je de goedkoopste en meest efficiënte bron van CO₂-arme energie boycot, moet je terugvallen op kolen, gas en onbetrouwbare wind- en zonnemolenpret. Maar feiten tellen niet als de ideologie roept.
De sociaaldemocratie was ooit het partij van de vooruitgang. Men bouwde arbeiderswijken met de nieuwste technieken: van kolenkachels naar gaskachels, naar geïsoleerde huizen met centrale verwarming. Men geloofde in wetenschap, industrie en een betere toekomst voor de gewone man. Nu is het een partij van achteruitgang: de-industrialisatie, landschapsvervuiling, energie-armoede en pensioenen die onder water staan door groene dogma’s. De fusie met GroenLinks maakt het alleen maar erger. De groene radicalen trekken de kar, de oude sociaaldemocraten hobbelen er achteraan.
Dit is het einde van de sociaaldemocratie zoals we die kenden. Een beweging die het had moeten hebben van realisme, innovatie en vooruitgang, is veranderd in een sekte die windmolens en Hamas aanbidt, kerncentrales demoniseert en de portemonnee van de burger plundert voor klimaatdoelen die nergens toe leiden. Terwijl China en India gewoon doorgaan met kolen en kernenergie, en wij hier onze industrie de nek omdraaien.
Vooruitgangsdenken? Dat woord komt inderdaad niet meer voor in de Haagse bubbel. Van Progressief Nederland tot VVD en D66: het is allemaal hetzelfde liedje van symboolpolitiek, subsidieslurpers en morele superioriteit. Intussen betalen gewone Nederlanders de rekening met hogere energierekeningen, lelijkere landschappen en pensioenen die niet meer groeien.
Plasterk heeft gelijk. Het is tijd om die realiteitszin terug te eisen. Geen groene utopieën meer, maar echte vooruitgang: kernenergie, innovatie die werkt en beleid dat prioriteit geeft aan welvaart in plaats van deugsignalen. De voormalige PvdA en haar groene vrienden hebben gekozen voor achteruitgang. Nederland mag daar niet in meegaan. Realisme is het enige antwoord.