Terwijl de G7-top in Frankrijk nog nazindert, gooide Donald Trump er weer een typische one-liner uit. Tijdens een persconferentie zei hij lachend dat hij mogelijk blijft voor de ondertekening van het Iran-akkoord in Zwitserland, maar: “Als het niet werkt, blame ik JD Vance.” Als het wél lukt, neemt hij zelf alle credits. Klassieke Trump: credit nemen voor succes, een ander de schuld geven bij falen. JD Vance kreeg een vette knipoog: “You better be careful, JD!”.
Marco Rubio, Secretary of State, stond ernaast en giechelde niet. Geen spoor van een lach. Stoïcijns. Dat zegt genoeg. In Washington gonst het van de geruchten: Rubio en Defensieminister Pete Hegseth zouden helemaal niet enthousiast zijn over dit memorandum of understanding met Iran. Zij behoren tot de haviken in Trumps team die weinig vertrouwen hebben dat Teheran zich aan de afspraken houdt: geen kernwapens, sanctieverlichting in ruil voor rust in de Straat van Hormuz en 60 dagen nucleaire onderhandelingen.
Dit is geen detail. Dit is een signaal. Trump duwt een deal door die veel critici te soft vinden na de recente escalatie met Iran. Vance wordt naar voren geschoven als het publieke gezicht van de onderhandelingen. Handig straks als zondebok. Rubio houdt zich op de achtergrond en toont geen greintje enthousiasme. Hegseth en zelfs CIA-directeur Ratcliffe zouden intern serieuze vragen hebben gesteld.
Realistische Reflecties heeft het al vaker gezegd: met Iran speel je geen spelletjes. Dit regime heeft decennia lang gelogen, gesteund op terreur en streeft naar een kernwapen. Een memorandum dat de deur openlaat voor nieuwe concessies, terwijl de ayatollahs nooit hun ware intenties hebben opgegeven, ruikt naar de oude, falende Obama-deal. Trump heeft in zijn eerste termijn maximaal druk gezet en geen nieuwe deal gesloten om precies die reden. Nu lijkt er toch beweging met Vance als buffer.
De grap van Trump is grappig voor de camera’s, maar onthult ook de spanningen binnen zijn eigen team. De havikken versus de dealmakers. Terwijl de mainstream-media dit afdoen als “typisch Trump-theater”, zien wij de realiteit: Amerika’s veiligheid en daarmee ook onze veiligheid, mag niet afhankelijk worden van wishful thinking over Irans goede wil. Vooral niet als sleutelfiguren als Rubio en Hegseth er duidelijk niet in geloven.
Groot-Brittannië, Europa en Israël kijken met argusogen toe. Een zwakke deal met Iran is geen vrede, het is uitstel van een nog grotere confrontatie. Trump houdt van deals, maar hij houdt nog meer van America First. Laten we hopen dat deze grap geen voorbode is van een strategische fout.
De realiteit laat zich niet onderhandelen. Iran blijft een existentiële dreiging. Wie dat vergeet, speelt met vuur.