Door: Paul Cliteur
Het beste stuk over de hierboven geformuleerde vraag staat hier:
Wat Daniel Clarke-Serret glashelder beschrijft, is dat de moord op Theo van Gogh niet zomaar een gebeurtenis was, 22 jaar geleden, die beperkt relevant is voor deze tijd, maar dat deze moord heel veel zegt over de tijd waarin wij leven.
Clarke-Serret typeert die moord als het einde van islamkritiek. Niet omdat men zegt “islamkritiek mag niet”, maar omdat men compleet stil is wanneer het einde van die islamkritiek wordt gerealiseerd door terroristische aanslagen. “Complete silence from the neutered, majority population.”
Ook volledige stilte van de kant van de overheden trouwens. Van de zijde van de “terrorisme-deskundigen”. Van de zijde van politie en justitie. Van de zijde van de ministers van justitie en veiligheid. Waarom? Omdat ze geen raad weten met het onderwerp. En dan zwijgen ze maar.
Zoals Clarke-Serret het beschrijft, dat is precies, zoals ik het heb ervaren de afgelopen 22 jaar. Totale stilte over het onderwerp, namelijk dat de radicale islam aan apostasie (geloofsafval) van de islam én aan kritiek op de islam helemaal het zwijgen oplegt.
Dus Theo van Gogh wordt vermoord. Dan worden wat irrelevante opmerkingen gemaakt over die moord. Maar niemand onderkent dat dit in feite de overwinning van de radicale islam is en het failliet van de islamkritiek. Echt het failliet. Niemand meer die dat doet.
Een deel 2 van The Satanic Verses wordt niet geschreven. Niet door Rushdie, door niemand.
Een deel 2 van de film Submission (Hirsi Ali en Van Gogh) wordt ook niet meer gemaakt.
Deense cartoons (2005) of Franse cartoons (2015) worden niet meer gemaakt. Waarom niet? Omdat overheden niet langer kunnen instaan voor de gevolgen. Politie en justitie staan in feite machteloos. Dus is het enige wat zij nog doen: bidden en smeken dat critici de jihadisten niet voor de voeten lopen.
Nogmaals: niemand heeft het erover. “As with antisemitism, it is the complete failure of law enforcement that is the most shocking issue.”
Wat is de situatie op dit moment met betrekking tot islamkritiek? Er is sprake van een decriminalisering van islamkritiek (de opheffing van de strafbare godslastering; dat wil zeggen: de eliminatie van de strafbaarheid uit de Europese wetboeken van het strafrecht), maar tevens van een door terrorisme gehandhaafde bestraffing van islamkritiek die vele malen effectiever is dan de bestraffing van godslastering door overheden in vroegere eeuwen. Kijk hier:
The Fall and Rise of Blasphemy Law (2016):
https://library.oapen.org/handle/20.500.12657/37743
Clarke-Serret komt tot een duidelijke conclusie over deze absurde situatie:
“So we must resist and, in this most upsetting of weeks, we must stand by the following doctrine: Complete tolerance to the tolerant. Complete intolerance to the intolerant.”
Paul Cliteur is redacteur en schrijver van de bundel The Fall and Rise of Blasphemy Law (2016).
