De uitdrukking is al jaren bekend: go woke, go broke. Bedrijven die zich overgeven aan de diversiteitsreligie verliezen klanten, reputatie en uiteindelijk omzet. Disney, Bud Light, Gillette, de lijst is lang. Maar wat we nu zien, is erger. Wokisme en DEI kosten niet alleen geld. Ze kosten mensenlevens. Of in ieder geval: ze vernietigen levens.
Bij Realistische Reflecties delen we regelmatig interessante stukken van over de grens. Dit artikel uit The Spectator van 16 augustus, geschreven door Brendan O’Neill, willen we jullie niet onthouden. Het gaat over Jason Arday, de zwarte hoogleraar die Cambridge tot haar golden boy van de dekolonisatie maakte en die nu ten onder is gegaan .O’Neill schrijft het scherp:
„Aanschouw het menselijk wrak van de cultus van diversiteit. De tragedie van Jason Arday is dat hij zowel opgebouwd als vernietigd werd door de meedogenloze machinerie van DEI (Diversiteit, Gelijkheid en Inclusie). De academie maakte hem tot de golden boy van haar barbaarse project van ‘dekolonisatie’ en schonk geen enkele gedachte aan wat de gevolgen zouden kunnen zijn als zijn dunne verhaal uit elkaar zou vallen, zoals onvermijdelijk het geval zou zijn. Niemand kan het nu ontkennen: wokeness creëert valse goden en echte tragedies.”
En verder:
„Dit is de giftige kelk van de staatsgodsdienst van diversiteit. Het legt vallen voor de mensen die het juist viert. Het selecteert handmatig leden van ‘de onderdrukten’ voor morele zalving en institutionele lofprijzingen, terwijl het hen blootstelt aan ontmaskering zodra anderen hun kwalificaties beginnen te betwijfelen. Dat is de giftige deal van identiteitspolitiek: het bouwt wankele sokkels voor denkers uit etnische minderheden, waardoor hun val van de genade vaak twee keer zo fataal is.”
Ze heiligden hem als ‘de beste ter wereld’. Een levend monument voor dekolonisatie. Ze keken weg van de twijfelachtige elementen in zijn cv, omdat ze zo graag een zwarte verlosser wilden fabriceren. Arday werd zowel posterboy als offerlam. De fundering van mythe en zand kon het niet houden. De ineenstorting was onvermijdelijk.
O’Neill heeft gelijk wanneer hij vaststelt dat de media hier de enige instelling was die haar werk deed. Journalisten groeven en vertelden het verhaal. De academie en zijn collega’s faalden: ze stelden identiteit boven verdienste en zagen de publieke vernedering niet aankomen.
Hij eindigt met een oproep die we van harte onderschrijven:
„Ik en anderen hebben jarenlang betoogd dat de politiek van identiteit een ramp is voor iedereen, zwart en wit gelijkelijk. Witte kinderen worden over het hoofd gezien, zwarte kinderen worden betutteld. … Genoeg. Laten we ons monument voor Jason Arday zijn de herstel van het ware ideaal van gelijkheid. We konden Jason niet redden, maar we kunnen verdienste redden uit de monsterlijke kaken van identiteit.”
Het rot van BLM, woke en DEI is evident. Toch is het opvallend dat zelfs in deze scherpe aanklacht de oude reflex nog doorschemert. Cambridge krijgt de schuld, Arday wordt neergezet als slachtoffer. Onbedoeld toch weer die lage verwachtingen: de zwarte man als passief product van het systeem, niet als iemand die ook zelf keuzes maakte en verantwoordelijkheid droeg.
Dat is precies de kern van het probleem. Woke-ideologie bouwt mensen op tot symbolen en gooit ze daarna weg wanneer de mythe barst. Het is geen bevrijding. Het is een nieuwe vorm van vernedering, verpakt als deugd. En de rekening, in carrière, in reputatie, soms letterlijk in levens, wordt betaald door degenen die men beweert te helpen.
Verdienste boven identiteit. Waarheid boven mythe. Dat is de enige manier om uit deze giftige kelk te komen.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.