President Trump dacht met één telefoontje een bestand te regelen in het Midden-Oosten. Hij sprak met Netanyahu en claimde via tussenpersonen zelfs contact te hebben met Hezbollah. “Productief gesprek,” twitterde hij trots, “geen troepen naar Beiroet, iedereen stopt met schieten.” Maar de realiteit sloeg snel toe: dezelfde avond al maakte Netanyahu duidelijk dat Israël zich niet laat dicteren door wishful thinking. “Onze positie is onveranderd,” liet hij weten. Als Hezbollah blijft vuren op Israëlische steden en burgers, zal Israël toeslaan waar nodig inclusief in Beiroet-zuid.
Dat is geen onwil om vrede. Dat is realisme. Israël kan zich geen 24 uur naïviteit veroorloven tegenover een vijand die nooit een echte wapenstilstand heeft gewild.
Trump toont zich hier naïef tegenover het Iraanse as van het kwaad
Trump hoopt blijkbaar nog steeds dat hij via deals en druk een akkoord kan sluiten met het ayatollah-regime in Iran. Maar het regime, Hezbollah en Hamas vormen een as die niet uit is op vrede, maar op de totale vernietiging van Israël. Dat is geen retoriek dat staat letterlijk in hun handvesten, speeches en daden. Hezbollah vuurt al jaren raketten, infiltreert, bouwt een arsenaal van tienduizenden projectielen gericht op Israëlische burgers. Hamas deed hetzelfde op 7 oktober. Iran financiert, bewapent en coördineert het allemaal vanuit Teheran.
Een “bestand” met zulke groepen is zolang tot de inkt droog is. Ze gebruiken elke pauze om zich te herbewapenen, tunnels te graven, posities te versterken en de volgende ronde voor te bereiden. Israël heeft dat al decennia gezien. Daarom kan het land niet simpelweg “24 uur zonder bombardement” want de andere kant houdt nooit echt op. Zelfverdediging is geen keuze, het is bittere noodzaak.
Netanyahu’s “onveranderde standpunt” is precies de juiste houding: Israël laat zich niet verlammen door diplomatieke illusies. Terwijl Trump hoopt op een deal met Iran, blijft het regime raketten leveren aan zijn proxies en dreigt het met escalatie zodra Israël zich verdedigt. De neocons (of wie dan ook) die dit steunen, begrijpen in elk geval één fundamenteel feit: zwakte lokt agressie uit. Concessies aan terreurgroepen worden gezien als overwinning en nodigen uit tot meer geweld.
De weg naar echte vrede
Echte vrede komt niet door telefoontjes met terroristen of door Israël de handen te binden. Echte vrede komt pas als het ayatollah-regime in Iran, Hezbollah en Hamas verdwijnen als militaire en politieke dreiging. Zolang die entiteiten bestaan gesteund door Iraans geld, wapens en ideologie blijft de regio een kruitvat. Arabische staten die de Abraham-akkoorden sloten, begrijpen dat ook: ze willen geen Iraanse dominantie en zien Israël als bondgenoot tegen dat gemeenschappelijke gevaar.
Israël vecht niet voor expansie, maar voor zijn bestaan. Het heeft herhaaldelijk offers gebracht voor vrede (terugtrekkingen, akkoorden) en kreeg er terreur voor terug. De enige duurzame oplossing is het uitschakelen van de proxies die Iran inzet als kanonnenvoer. Zonder die dreiging kunnen normale Arabieren en Israëli’s eindelijk samenleven, net zoals in de Golfstaten al voorzichtig gebeurt.
Trump bedoelt het vast goed met zijn deal-making, maar in het Midden-Oosten werkt dat alleen als je de harde realiteit onder ogen ziet: sommige regimes en groepen haten Israël meer dan ze hun eigen volk liefhebben. Israël heeft het recht en de plicht om zich te verdedigen tot die dreiging écht weg is. Geen bestand, maar ontmanteling van het as van het kwaad is de sleutel tot duurzame vrede.