Keijzer zegt het hardop. Amsterdam stopte de veroorzakers van homohaat in een la

Mona Keijzer prikte bij Renze door een begrip heen waarmee links Amsterdam de werkelijkheid al jaren probeert glad te strijken. Het is fout om de toenemende homohaat alleen op de „manosfeer” te schuiven. Wethouder Rutger Groot Wassink wist het. Onderzoek naar de ervaringen van homo’s in de hoofdstad wees naar Marokkaanse jongeren. De uitkomsten verdwenen in een la.

Onderzoek naar de ervaringen van homo’s met moslimjongeren in Amsterdam belandde in een la.

Juist over zulke ongemakkelijke uitkomsten moeten we eerlijk spreken. Wie homohaat wil aanpakken, onderzoekt álle oorzaken en geeft niet alleen de ‘manosfeer’ de schuld.#Renze pic.twitter.com/RnqQ6e5zj6

— Mona Keijzer (@MonaKeijzer) September 22, 2026

Op X is Keijzer preciezer. Juist over zulke ongemakkelijke uitkomsten moet je eerlijk spreken. Wie homohaat wilt aanpakken, onderzoekt alle oorzaken. Niet alleen het modewoord. Zij heeft gelijk. De feiten zijn niet nieuw. Ze zijn onwelkom.

Vijftien slachtoffers. Eén verboden zin

Het rapport, in opdracht van de gemeente, liet slachtoffers van lhbti-geweld aan het woord. Jonge mannen met een Marokkaanse achtergrond werden vaak als dader aangewezen. Datum op het stuk: begin 2021. Naar de raad: pas in het zomerreces. Telegraaf, raad, motie van wantrouwen. Groot Wassink zei later dat het eerder had gemoeten. De kern bleef staan: de stad kon de werkelijkheid niet aan.

Dat is geen „nuance mist”. Dat is bestuurlijke lafheid. Eerst het onderzoek bestellen. Dan de uitkomst zien. Dan wachten tot het reces. Ondertussen blijft de Pride een reclamezuil en de dadergroep een taboe.

Nu, jaren later, is de manosfeer de nieuwe bliksemafleider. Podcasts. Andrew Tate. Jongens op TikTok. Alsof Amsterdamse homo’s in de knel zitten door YouTube en niet door de straat die zij ’s avonds mijden.

Generaties later is de cultuur niet liever geworden

Inmiddels zijn er generaties geboren Nederlanders die hun islamitische achtergrond en denkbeelden nadrukkelijker uitdragen. Ten koste van anderen. Homoseksualiteit is in die morele wereld geen privézaak. Het is een zonde die je mag corrigeren. Dat is geen manosfeer. Dat is leer plus groepsgedrag.

Links Nederland kan die zin niet uitspreken. Dan knalt het zelfbeeld. Diversiteit was de belofte. De slachtoffers in het rapport waren de rekening. Dus verdwijnt het rapport. Dus verdwijnt de dadergroep in „jongeren”. Dus verdwijnt religie in „religie”. En als de cijfers over acceptatie dalen, is het ineens de manosphere, Paarse Vrijdag of het algoritme.

Keulemans mag roepen dat het overal daalt. Halsema mag zacht zijn. Groot Wassink mag het dossier laten liggen. De homo in Nieuw-West heeft daar niets aan.

Alle oorzaken. Of geen aanpak

Natuurlijk bestaat er ook haat onder autochtone jongens. Natuurlijk maakt activistisch queer-gedoe homo’s niet populairder. Dat mag erbij. Het mag de olifant niet vervangen.

Keijzer vraagt het minimum: noem wat slachtoffers zelf noemden. Onderzoek wat in de la lag. Stop met één schuldige die toevallig in het eigen wereldbeeld past. Amsterdam was Mokum. Amsterdam was de stad van de canal parade als vanzelfsprekendheid. Die vanzelfsprekendheid is niet gesloopt door een podcast. Zij is gesloopt door bestuurders die een rapport kregen, de welongevallige bevindingen lazen en kozen voor de la.

Wie homohaat wilt bestrijden, begint daar. Bij de daders die slachtoffers aanwezen. Bij de wethouder die dat wegmoffelde. Bij de cultuur die het rechtvaardigt. De manosfeer is een bijzaak. De la was het beleid.

Steun Realistische Reflecties

Wilt u dat Realistische Reflecties blijft groeien als onafhankelijk platform voor scherpe columns, analyses en geluiden die elders te weinig ruimte krijgen? Steun ons dan met een donatie. Iedere bijdrage, groot of klein, helpt ons om onafhankelijk te blijven, nieuwe schrijvers een podium te bieden en ons bereik verder uit te bouwen. Samen houden we het vrije en kritische geluid levend. Doneren kan via deze link.