De Franse president Emmanuel Macron heeft vanmorgen een aanslag ternauwernood ontlopen. In Damascus klonken explosies in de buurt van het hotel waar hij verbleef. Macron was net vertrokken en bevindt zich nu in het presidentieel paleis voor een ontmoeting met de Syrische president Ahmed al-Sharaa. Een geluk bij een ongeluk, of een signaal dat de regio nog altijd een kruitvat is?
Explosies bij het hotel van een westerse leider in Damascus. Dat is geen incident in een rustig land. Dat is het Syrië waar de burgeroorlog, de machtswisseling en de fragiele ‘nieuwe orde’ nog dagelijks voor onrust zorgen. Macron, die zich graag profileert als groot staatsman en bemiddelaar, loopt daar nu zelf gevaar. Ironisch, voor een man die Europa jarenlang voorhield dat open grenzen en interventies de wereld veiliger zouden maken.
De realiteit van de regio
Syrië is niet stabiel. Hoeveel rapporten, waarschuwingen en terroristische dreigingen moeten we nog zien voordat het doordringt? Al-Sharaa mag dan aan de macht zijn, de strijd om invloed tussen diverse milities, jihadistische restanten en regionale machten is allesbehalve voorbij. En in dat wespennest paradeert de Franse president rond. Kort voor explosies. Toeval? Of een signaal dat westerse leiders daar simpelweg niet veilig zijn?
Macron ontkomt. Voor nu. Maar de vraag die blijft hangen: hoe lang nog voordat de chaos van het Midden-Oosten niet meer ‘daar’ is, maar hier? Frankrijk kent de ellende als geen ander: terreuraanslagen, no-go zones, massale immigratie uit precies die instabiele regio’s. Dezelfde Macron die nu in Damascus handjeklap speelt, heeft thuis jarenlang een beleid gevoerd van open armen en minimale integratie-eisen. Met de bekende gevolgen.
Dit incident is meer dan een spannend nieuwtje uit het buitenland. Het is een wake-upcall. De instabiliteit die Europa mede importeert via ongecontroleerde migratie en naïef buitenlandbeleid komt steeds dichterbij. Zelfs presidenten zijn er niet immuun voor. Wat betekent dat dan voor de gewone Fransman, of Nederlander, op straat?
De chaos exporteer je niet zomaar. Je importeert hem. Macron ontsnapt aan explosies in Damascus. Hoeveel Europeanen ontkomen niet aan de gevolgen van het beleid dat zulke reizen mogelijk en noodzakelijk maakt? Het wordt tijd dat Europa kiest voor realisme in plaats van messianistische bemoeizucht. Grenzen dicht, eigen veiligheid eerst. Voordat de volgende explosie niet in een Syrisch hotel is, maar dichter bij huis.