Related Posts
Het is weer eens zover. Nederland gaat onderuit tegen Marokko na penalty’s op het WK. Een teleurstelling voor Oranje, zeker. Maar het echte verhaal speelde zich niet op het veld af, maar in de straten van ons eigen land. In Rotterdam, Amsterdam en Den Haag scheurden Marokkaanse auto’s door de straten, claxons loeiden tot diep in de ochtend, vuurwerk knalde en de Nederlandse vlag was nergens te bekennen. Feest omdat “wij” verloren hadden. En iedereen vindt het normaal. Realistische Reflecties niet.
In de Haagse Schilderswijk sloeg de sfeer razendsnel om. Honderden mensen waren samengekomen op de Vaillantlaan om de overwinning van Marokko te vieren. Al snel liep het volledig uit de hand. Jongeren in rode Marokkaanse shirts liepen met helmen op door de straat. De politie moest de waterwerper inzetten, politiehonden werden losgelaten en de Vaillantlaan is uiteindelijk schoongeveegd. Minstens één aanhouding. Op het Plein ’40-’45 in Amsterdam trokken grote groepen jongeren de straat op, sommigen met gezichtsbedekking, terwijl ze de politie luidkeels uitscholden. In Rotterdam veegde de politie de hele West-Kruiskade leeg nadat het feest urenlang was gefaciliteerd. Megafoon, aanhoudingseenheid, het bekende liedje.
Alleen in de Utrechtse wijk Lombok bleef het grotendeels bij toeterende auto’s en chaotische feestvreugde. Voor nu .Dit is geen incident. Dit is patroon. Als je hart sneller klopt voor de Leeuwen van de Atlas dan voor de Nederlandse ploeg, als je massaal de straat op gaat om te vieren dat Nederland verliest, dan is de conclusie pijnlijk simpel: dit is niet jouw land. Dit is een verblijfplaats. Een uitkeringspunt. Een plek waar je profiteert van rust, orde en voorzieningen die jouw vooroudersland nooit heeft kunnen bieden, maar waar je emotioneel nooit bent aangekomen.
Waarom blijf je dan? Waarom neem je niet gewoon het vliegtuig naar Casablanca, Rabat of het Rifgebergte waar je blijkbaar thuishoort? Daar kun je ongestoord Marokkaans zijn, zonder dat je je hoeft te schamen voor je loyaliteit. Daar hoef je geen schijn op te houden van integratie. Daar is geen “racisme” als je de vlag van je land uit het raam hangt. Bevalt het je hier niet ga dan weg. Niemand houdt je tegen.
Maar dat doen ze niet. Want hier is het beter. Hier is het veilig. Hier kun je je dubbele loyaliteit botvieren zonder dat de overheid serieus ingrijpt. We begrijpen het allemaal. We begrijpen dat hele wijken langzaam veranderen in enclaves waar de Nederlandse wet secundair is. We begrijpen dat kinderen met een Marokkaanse achtergrond massaal onderpresteren en oververtegenwoordigd zijn in de criminaliteitscijfers. We begrijpen dat ze Marokko steunen tegen Nederland, ook als ze hier geboren en getogen zijn. We begrijpen het. En ondertussen verdwijnt Nederland.Deze tolerantie is geen deugd meer. Het is zelfmoord. Een land dat toestaat dat grote groepen inwoners openlijk juichen om de nederlaag van datzelfde land, is een land dat zijn eigen identiteit heeft opgegeven. Een volk dat dit normaal vindt, is een volk dat niet meer durft te zeggen: dit is óns land. Met onze normen, onze vlag, onze loyaliteit. Wie dat niet kan of wil, hoort hier niet.
De multiculturele droom is geen verrijking. Het is een desintegratieproject. En het werkt. Terwijl de gemiddelde Nederlander nog braaf “diversiteit is kracht” prevelt, zien we de scheuren steeds breder worden. Parallelle samenlevingen. Dubbele paspoorten. Dubbele harten. En een overheid die vooral bang is om “stigmatiserend” over te komen.
Realistische Reflecties zegt wat anderen fluisteren: dit kan zo niet langer. Oranje verliest een wedstrijd. Nederland verliest zichzelf. En zolang we blijven doen alsof dit normaal is, verliezen we steeds meer. Tijd om te kiezen. Voor Nederland. Of voor de illusie.