Gisteren liet de journalistieke bubbel zich weer fraai zien. Bij Eva aan tafel, met onder anderen Sarah Bakker van PowNed, klonk de vertrouwde verbazing over mensen die het dominante mediaverhaal niet zonder meer aannemen. Kiezers van Trump, Le Pen, AfD of FVD werden bijna beschreven als bewoners van een onbekend continent: mensen uit „een heel andere wereld waar we weinig zicht op hebben”.
Dat laatste is het enige eerlijke zinnetje van de avond. Weinig zicht. Klopt. Ze zijn deugend van X vertrokken en noemen de openbare tijdlijn nu een grot.
PowNed aan de deugtafel
Dat Bakker daar mag zitten, zegt alles. PowNed was ooit de lastpak. Nu is het salonfähig genoeg voor Jinek. Mainstream met een restje stoer. De rebel als figurant in het koor.
Rutger Castricum, ooit de man die bestuurders liet zweten, slaat bij de Oranjezondag brave VVD-taal uit. De cirkel is rond. De vroegere luis is huisdier geworden. Wie nog bijt, woont in een paralleluniversum.
De truc is altijd hetzelfde. Eerst vertrekken van het platform waar de kiezer wél zit. Dan verklaren dat je die kiezer niet meer ziet. Dan die onzichtbaarheid tot pathologie bombarderen. Trump. Le Pen. Weidel. De Vos. Alsof vier namen een psychiatrische diagnose zijn.
Wantrouwen is geen ziekte. Het is een gevolg
Mensen stopten met de MSM omdat de MSM stopte met hen. Coronadreigementen. Stikstof als geloof. Migratie als gevoel. Halsema die Joden met 9/11-moslims gelijkschakelt. Keulemans die de islamitische olifant weg-emoji’t. Groot Wassink die een rapport in een la legt. En dan verbazen dat het publiek een andere zender zoekt als de MSM de elitie hierop niet kritisch bevraagt.
Wie dat publiek verdacht maakt, beschermt niet de waarheid. Hij beschermt de monopoliepositie. De tafel is het bewijs. Iedereen het eens. Iedereen bezorgd. Iedereen zonder zicht. En de kijker die X openheeft, denkt: jullie hebben zicht zat. Jullie willen het niet zien.
Een parallelle werkelijkheid. Precies die werkelijkheid van de redactievloer, waar de FVD-kiezer wordt bekeken alsof hij eerst door een antropoloog moet worden verklaard en de talkshowtafel zichzelf ziet als bewaker van de grenzen van het maatschappelijk aanvaardbare.
Het gevaar zit aan de verkeerde kant van de microfoon
Gevaarlijk is niet de burger die NOS, Volkskrant en Eva niet meer als evangelie leest. Gevaarlijk is een journalistiek die afwijking tot afwijking verklaart en zichzelf tot normaal. Die PowNed inlijft. Die Castricum temt. Die Bakker laat uitleggen dat miljoenen kiezers in een andere wereld wonen.
Die wereld is Nederland. De stembus. De wijk. Het Malieveld dat RR niet haalde omdat nazistische relschoppers de vreedzame burger de rekening gaven. Openbaar. Geen bubbel.
Dat gebrek aan zicht ontstaat niet vanzelf. Wie voortdurend met dezelfde blik naar dezelfde werkelijkheid kijkt, ziet uiteindelijk vooral de eigen aannames bevestigd. Dan wordt journalistiek een kringgesprek met camera’s erbij. En zodra iemand buiten dat kader informatie zoekt, geldt dat al snel als verdacht. Juist die houding jaagt mensen verder weg van de media die hen zeggen te willen begrijpen.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.